Een kind kan aangemeld worden met klachten van de leerkracht als “hij let niet op in de klas, is verbaal sterk aanwezig en zijn sociale vaardigheden zijn gebrekkig”. De hulpverlener kan denken “er is sprake van hoogbegaafdheid” of “er is sprake van ADHD”. Zowel hoogbegaafde kinderen als kinderen met ADHD kunnen van de hak op de tak springen tijdens het vertellen van een verhaal, vertonen vaak motorische onrust, kunnen onderpresteren en hebben moeite om zich aan regels te houden. Bovendien zijn vaak beide typen kinderen vaak bijzonder creatief (nieuwe ideeën, nieuwe oplossingen, nieuwe problemen).
Toch zijn er verschillen. De onoplettendheid van een kind met ADHD komt voort uit een onvermogen de aandacht te reguleren. Hoogbegaafde kinderen worden door de leerkracht vaak gezien als onoplettend, omdat de leerstof voor hen te traag wordt aangeboden of ze kennen al lang de geleerde lesstof en gaan zich vervelen. Zij kunnen, net als kinderen met ADHD, dromerig ogen, terwijl ze in feite allerlei theorieën aan het bedenken zijn. Tijdens een kringgesprek is het verhaal van een kind met ADHD moeilijk te volgen omdat het kind chaotisch denkt. Het verhaal van een hoogbegaafd kind is ook moeilijk te volgen, maar dan omdat het snel denkt en daarmee denkstappen overslaat. Bij kinderen met ADHD bestaat het onvermogen om stil te zitten, terwijl hoogbegaafde kinderen gewoon graag bewegen. De moeite om zich aan regels te houden heeft bij een kind met ADHD als oorzaak dat het de afgesproken regels vergeet, terwijl een hoogbegaafd kind ze juist ter discussie stelt.
Om de diagnose ADHD en/of hoogbegaafdheid te kunnen stellen zou de psycholoog gespecialiseerd moeten zijn in beide gebieden en een goed beeld moeten hebben van de specifieke ontwikkeling van beide groepen kinderen.
In veel gevallen hebben hoogbegaafde kinderen niet slechts een voorsprong in hun cognitieve ontwikkeling, maar functioneren zij op het gebied van sociaal-emotionele ontwikkeling ook boven het gemiddelde niveau van leeftijdsgenoten. Wat betreft de verschillende ontwikkelingsgebieden functioneren ze op andere niveaus, wat voor de nodige frustraties en voor onbegrip zorgt. Bij hoogbegaafde kinderen met ADHD is dit nog sterker het geval. Net als de algemene groep kinderen met ADHD hebben hoogbegaafde kinderen met ADHD een achterstand in sociaal-emotionele ontwikkeling van ongeveer twee tot drie jaar (Flint, 2001).
Er is weinig onderzoek gedaan naar de effecten van behandeling bij hoogbegaafde kinderen met ADHD. Sommige aanpassingen die bij kinderen met ADHD worden geadviseerd verergeren de problemen van hoogbegaafde kinderen met ADHD. Zo is het voor kinderen met ADHD bijvoorbeeld prettig wanneer de wektijd wordt verkort en de taken vereenvoudigd worden. Aangezien hoogbegaafde kinderen echter een voorkeur hebben voor complexiteit, zal deze aanpassing bij hoogbegaafde kinderen met ADHD juist leiden tot frustratie. Algemeen geldt dat voor goede begeleiding altijd de unieke sterke en zwakke kanten van het individuele kind in ogenschouw genomen moeten worden. Daaraan kan worden toegevoegd dat wanneer de begeleiding zich richt op het ontwikkelen van talent dit positievere resultaten geeft dan wanneer er wordt gefocust op het remediëren van de zwaktes.
bron: http://www.ieku.nl/2010/03/adhd-of-hoogbegaafd/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten